zielono

... bo marzy mi się dzień na grubym konarze, w koronie drzewa. Z książką, spokojem. Wiatr odbierany włosami, zapachy, dźwięki - upojenie do granic. I w końcu cisza, gdzieś tam pod czaszką, w "moim świecie". Pustelnia. Utopia.
Słońce już chyba mnie nie regeneruje. Chciałabym powiedzieć, że dam radę i pewnie dam. Tylko co z tego?
Nie potrafię się zmienić i chwilami nienawidze się za to, dlatego uciekłam tutaj. Poprzednie miejsce zostaje, za dużo tam mnie w końcu.
"... jest super, jest super, więc o co ci chodzi? ..."